ارسال پرونده به دادسرای انقلاب

با اتمام بازجویی و تکمیل کردن پرونده جناب سروان الف- ر دستور داد تا در مقابل درب سازمان منتظر او بمانم. چند دقیقه بعد به همراه 2 تن از همکارانش و با ماشین شخصی آنها به سمت مکانی نامعلوم حرکت کردیم. با گذر از کوچه پس کوچه های متعدد مقابل ساختمانی بزرگ توقف کردیم. ابتدا تصور کردم که به سازمان اطلاعات مراجعه کردیم اما با ورود به ساختمان و مطالعه تابلوهای اعلانات متوجه شدم که به دادسرا وارد شدم. خلاصه به همراه جناب سروان به طبقه سوم رفتم و آنجا منتظر نشستیم تا شعبه رسیدگی به پرونده با ارجاع «قاضی سعید مرتضوی» مشخص شود. همینطور که منتظر نشسته بودیم افرادی را مشاهده کردم که با دستبند کمی آنطرف تر ایستاده بودند یک زن و یک مرد، به نظر می رسید که جرم خاصی را مرتکب شده باشند. در همین بین جناب سروان از من پرسید که داخل کیفم چه چیزهایی دارم من روزنامه ای که همیشه مطالعه می کنم را نشانش دادم و او گفت تا روزنامه را دراختیارش بگذارم. روی روزنامه عکس بزرگی از «زاهدی، وزیر علوم و تحقیقات» چاپ شده بود، جناب سروان با تیزهوشی (!) از من پرسید که آیا سردبیر روزنامه را می شناسم یا خیر و با اشاره دست به عکس گفت که آیا این عکس سردبیر روزنامه است...؟ من که کمی خنده ام گرفته بود خودم را کنترل کردم و گفتم نه، ایشان نیستند.
پس از 1 ساعت مشخص شد پرونده را به «شعبه یکم بازپرسی ویژه امنیت» ارجاع داده اند که در همان طبقه واقع شده بود. با ورود به این شعبه فردی به نام دادیار « ر» از من خواست تا روی صندلی که با دست نشانم داد بنشینم. بازهم ضیافت بازجویی در راه بود.... با نگاهی که به تصاویر زیر شیشه میز انداختم، اندکی دلم آرام گرفت. تصویری از کسانیکه جانشان را در راه پاسداری از آرمان ایران زمین فداکرده بودند، همان شهدای 8 سال جنگ... زنده باد ایران و زنده باد ایران و زنده باد ایران
بازجویی آغاز شد.
س: نام شما چیس
ج: ...
س: دلیل حضور خود را در مقابل سفارت توضیح دهید
ج: اعلام اعتراض خود نسبت به گستاخی بادیه نشینان

بازجویی با چند سوال دیگر و پاسخ های من به پایان رسید. دادیار مربوطه دستور داد تا به همراه جناب سروان به پلیس امنیت مراجعه کنیم. پس از اینکه به پایگاه برگشتیم با گرفتن امضا از من، تعهد دادم که پس از دریافت احضاریه در اسرع وقت خود را معرفی کنم. بعد از امضا کردن تعهد نامه به بیرون از سازمان انتقال داده شدم و به من گفتند که احضار خواهی شد.
پس از گذشت 1 ماه از آنروز، به دلیل نیاز مبرم به گوشی تلفن همراه و همینطور کنجکاوی خاصی که داشتم به پلیس امنیت مراجعه کردم تا بتوانم کارم را پیش ببرم. متاسفانه جناب سروان« الف – ر» به ماموریت رفته بودند و موفق به دیدار ایشان نشدم. سر از پا دراز تر به خانه برگشتم و حدود 4 روز بعد مجددا به پلیس امنیت مراجعه کردم که بازهم موفق به دیدار جناب سروان نشدم.
با وقفه ای 2 هفته ای مجددا به پلیس امنیت مراجعه کردم و اینبار توانستم با مامور مربوطه دیدار کنم، به محض اینکه من را در مقابل دفتر خود دید با لحن نسبتا تندی پرسید چه کار دارم؟ من هم پاسخ دادم که به شماره تماسهای داخل گوشی و خود گوشی نیاز دارم و آمده ام که آنها را پس بگیرم. گفت: پرونده شما اینجا نیست و ما پرونده شما را رسید کرده و تحویل دادسرای انقلاب داده ایم. با شنیدن این جمله به سرعت به سمت دادسرای مربوطه حرکت کردم، پس از عبور از گیت های بازرسی به محل اخذ برگه تردد رسیدم. ماموری که پشت پیشخوان نشسته بود پرسید:
-کارتان چیست:
- می خواهم با دادیار « ر» صحبت کنم.
- چند لحظه صبر کنید...
پس از اینکه تلفن را برداشت و با شخصی پیرامون من صحبت کرد به من گفت گوشی را بگیرید. گوشی را گرفتم و با منشی دادیار مربوطه شروع به صحبت کردم و کل ماجرا را برایش شرح دادم. از من خواست چند لحظه منتظر بمانم. سپس گفت پرونده ای با چنین مشخصاتی اینجا موجود نیست. من بارها درخواست کردم که مجددا چک کنند ولی چیزی پیدا نشد. به سرعت به پایگاه پلیس امنیت بازگشتم و شرح ماجرا را برای جناب سروان بازگو کردم ولی ایشان بازهم منکر موجود بودن پرونده در پایگاه شدند و ابراز کردند که گوشی ها به همراه پرونده تحویل مقامات قضایی شده است.
به هر حال پاس کاری ها آغاز شده بود. از طرفی هیچ پرونده ای با نام و مشخصات من در دادسرا به ثبت نرسیده بود و از طرفی دیگر مامورین پلیس امنیت بیان می کردند که پرونده شما تحویل دادسرا شده است.
پس از اینکه حدود 12 مرتبه به پلیس امنیت و 8 مرتبه طی 2 ماه به دادسرا مراجعه کردم به این نتیجه رسیدم که مسئله پیچیده تر از اینها می باشد.
ماجرای سفارت امارات و داستانهای پس از آن جدای از اینکه فصل بسیار نوینی در دوران جوانی من باز کرد، تجربه ها و واقعیتهای گرانبهایی را برایم به همراه داشت که دراختیار دیگر دوستان هم قرار می دهم.
نگاه به این ماجرا هنگامی جنبه ی مهمتری پیدا می کند که از بالا و بعنوان یک فرد سوم آن را نگاه کنیم، نه بعنوان فردی که ممکن است محاکمه شود و به دنبال آن مجازات خاصی در انتظارش باشد.

ویژگیهای بازپرس پرونده در دادسرای انقلاب

همانطور که پیشتر اشاره کردم، مامور بازپرس پرونده در دادسرای انقلاب فردی به نام بازپرس « ر» بودند که فردی مسن، با ادب، با جذبه و منطقی بودند. تفاوتهای بارز در فضای دادسرا و پلیس امنیت نشان از تفاوتهای آشکار در شیوه گزینش افراد برای احراز پستهای حساس امنیتی داشت. لازم به ذکر است افرادی که جهت صدور برگه تردد در ساختمان دادسرا انجام وظیفه می کردند به بهترین حالت ممکن با مردم برخورد می کردند و کاری نداشتند که طرف آنها مجرم است یا نیست. بارها می شد که از فرد مذکور درخواست پیگیری کار را از بالا می کردم و آنها هم به راحتی انجام می دادند. شاید ذکر یک نکته برایتان جالب باشد. هنگامی که از پلیس امنیت به دادسرای انقلاب انتقال داده شدم، در مقابل درب ورودی داسرا بازرسی بدنی شدم. سرباز وظیفه ای که مسوولیت بازرسی را برعهده داشت پس از اینکه بازرسی از کیف و لباسهایم را به پایان برد به آهستگی از من سوال کرد که آیا دانشجو هستم؟ من بلافاصله با حرکت سر پاسخ مثبت دادم و تنها جمله ای که سرباز در برابر پاسخ مثبت من بر زبان آورد این جمله بود: « موفق باشی و انشا الله زودتر آزاد بشی». با شنیدن این عبارت دلم قرص شد... هیچوقت از یاد نخواهم برد... درست مثل وقتیکه مقابل سفارت، دوستانم طعم تلخ فحش و ضربه های سنگین باطوم را می چشیدند... درست مثل تصاویری که از جنگ و خط مقدم در تلویزیون می دیدم... درست مثل وقتیکه صدام را اعدام می کردند و درست مثل زمانی که سرود ای ایران را در مقابل سفارت می خواندم... هیچ کدام را فراموش نخواهم کرد...
این کلیات ماجرایی بود که در طول بهار و تابستان با آن درگیر بودم. البته بسیاری از مسائل را به دلیل ملاحظات شخصی و خاصی که شما بهتر می دانید نمی توانم شرح دهم. اما: